Właściwie to trochę wstyd się przyznać. Jestem typem mola książkowego i zdarzało mi się czytać najgorszy chłam, byleby utrzymać słowo pisane w ręce, ale dotychczas miałam styczność tylko z dwiema książkami Milana Kundery. Nie jestem z tego dumna, ale w najbliższym czasie postaram się nadrobić.

Z twórczością tego autora miałam trzy spotkania. Pierwsze, gdy czytałam wszystkie książki z „Kolekcji Gazety Wyborczej”, które były w domu i natrafiłam na „Żart”. Przeczytałam, ale jakoś zrobił na mnie mniejsze wrażenie niż „Paragraf 22″, czy „Mistrz i Małgorzata”. Prawdę powiedziawszy, niedługo po przeczytaniu nie pamiętałam już nazwiska autora (na swoje usprawiedliwienie dodam, że miałam wtedy jakieś 14-15 lat).

Drugi raz zetknęłam się z czeskim pisarzem w czasie lektury „Cierpkości Wiśni” Izabeli Sowy. W niezwykły sposób w fabułę wplecionych było kilka myśli Kundery i po zapoznaniu się z nimi obiecałam sobie, że kiedyś jeszcze do tego autora wrócę. Ale minęło sporo czasu zanim rzeczywiście tak zrobiłam.

Do trzeciego spotkania potrzebowałam stresu przedmaturalnego i desperackiego pragnienia oderwania się od podręczników. Przypadek sprawił, że zerknęłam na bibliografię koleżanki i zobaczyłam tytuł „Nieznośna lekkość bytu”. Wystarczył jeszcze jeden przypadek, wycieczka do Poznania (oraz do Empiku, oczywiście) i stałam się posiadaczką drugiej książki Kundery. I tym razem to była miłość. Dawno nie byłam pod takim wrażeniem książki, dawno nie byłam tak porażona umysłem autora, jak po lekturze „Nieznośnej lekkości bytu”. Czy przesadzam? Nie, ale to jest mój osobisty odbiór tej książki. A wszystko jest subiektywne.

Na koniec troszkę śmieci ode mnie, co by podręczyć niektórych własną twórczością.

I link do większej wersji
Plus kilka innych rysunków pod linkami, które nie nadają się na stronę.
Feliks przebrany za Torisa
Toris przebrany za Feliksa (mam coraz głupsze pomysły)
Chibi komiks

Witaj, świecie! Świecie, który, w większości, ni w ząb nie zrozumie o czym właściwie piszę. Ale mimo wszystko, właśnie tego bloga chciałabym poprowadzić w języku polskim. Przede wszystkim dlatego, że zamierzam tu zrzędzić na ludzi i własną głupotę, a przecież w żadnym innym języku nie narzeka się tak dobrze, jak w moim ojczystym.

Poza tym, głównym powodem utworzenia tej strony jest moja potrzeba posiadania własnego miejsca w sieci. Dlatego muszę się tu czuć swojsko. A język angielski, choć znam już całkiem nieźle, wciąż jest dla mnie nieco stresujący w użyciu, zwłaszcza na zagranicznych forach, czy blogach. Nie chciałabym kogoś urazić jakimś głupim błędem.

Tyle tytułem wstępu, pora napisać coś (mniej-więcej) konkretnego.

Od pewnego czasu interesuję się Hetalią. Nie mogę powiedzieć, żeby to była moja ulubiona manga, za wiele powoduje zadrażnień, ale w niej właśnie znajdują się moje ulubione postaci i mój ulubiony pairing. Dlatego też, jest to jedyna seria, która sprawiła, że zarejestrowałam się na forum wąskotematycznym. Zwykle wolę się wypowiadać na forach, gdzie zainteresowania są szersze, nawet jeśli i tak koncentrują się w świecie mangi i anime, fantasy, czy czegokolwiek. Ale tym razem, chcąc powymieniać trochę poglądy z innymi „Hetardami” (kiepskie określenie, ale na razie nie mam innego pomysłu), postanowiłam zrobić wyjątek od reguły.

Po rejestracji upłynęło jeszcze sporo czasu nim byłam w stanie napisać pierwszego posta. To oczywiście kwestia mojej własnej słabości. Po raz pierwszy wypowiedziałam się w temacie dotyczącym hetalowego RPG (takiej zabawy formowej), ponieważ moja siostra zaproponowała mnie na uczestnika gry. I napisałam ze dwa posty, po czym zabawa upadła, mam nadzieję, że nie z mojej winy (cóż, mam przeczucie, że jest taka możliwość)…

Póki co, moja działalność na forum, nie okazała się być przesadnie destrukcyjna, tyle tylko że być może przyblokowałam kilka tematów, oczywiście czasowo. Moje posty jakoś zniechęcają do odpowiedzi.

Ale wczoraj sama sobie zrobiłam krzywdę, to znaczy złamałam jedną ze swoich zasad. Wzięłam udział w dyskusji. Zwykle na forach, na których nie czuję się dobrze unikam kontrowersyjnych tematów, bo mam wrażenie, że prowadzą do nikąd. Tym razem jednak, naprawdę chciałam wpłynąć na kogoś, byle grzecznie. I to był błąd.

Na mojego posta nie odpowiedziała użytkowniczka, której wypowiedź cytowałam, lecz osoba znacznie bardziej nastawiona na polemikę. Naprawdę, nie mam ochoty przytaczać jej wypowiedzi (zresztą, to chyba nie byłoby fair), ale to niesamowite, w jak niezwykły sposób można interpretować moje słowa. I nadawać im złe intencje. Nie wiem, może to moja podświadomość wplotła w posta jakieś dodatkowe treści z których nawet nie zdawałam sobie sprawy, ale że nic nie wychwyciłam, kilka następnych postów napisałam pisząc sprostowanie i sprostowanie sprostowania. A wszystko w jakimś niebezpiecznie grzecznym tonie.

W ostatnim poście nawet przeprosiłam rozmówczynię za to, że nie umie czytać ze zrozumieniem. Bogowie, co za pomysł.

Cały ten o wiele zbyt długi wywód sprowadza się do tego, o czym pisałam na samym początku. Potrzebuję miejsca, gdzie nie będę bała się wypowiadać.

A na koniec kilka szkiców, dla ludzi odpornych na brak talentu. Pierwsza strona, to takie typowe szkice ćwiczebne. Ten rysunek z Feliksem z pacynkami (po edycji wygląda jakby był pod wpływem, przepraszam), to losowa scenka z doujina, który jeszcze nie powstał (i pewnie jeszcze długo nie powstanie), a ostatni to cóż… random hug i przy okazji odtrutka na sezon polowań na Litwę.

Ej, to było większe, ale się zbiegło!